Daha çok HİKÂYE… Daha çok TİYATRO…

Bugün “Dünya Tiyatro Günü”… Bugün, sahnede olma günü… Bugün, birbirimize sarılma, destekleme ve özgürlüğü dillendirme günü… Bugün bayramlaşma günü… Hepimize kutlu olsun!

Tiyatro, insanları bir arada tutmanın en içten, en yalın ve en EVRENSEL ARACI…

İnandığımız ve savunduğumuz değerlerin en ETKİLİ KONUŞMACISI…

İnsanlık tarihinin yaklaşık 2500 yıllık HİKÂYE ANLATICISI…

İnsanoğlu tarih boyunca varlığını sürdürürken çok büyük değişimlerden geçmiştir. Neredeyse ışık hızıyla yaşanan değişimlerin içinde değişmeden kalan çok az şeyden birisidir Hikâye Anlatıcılığı… İnsanların bir arada yaşadıkları ortamlarda, ortak yaşama kodlarının belirleyicisidir. Bunların nesilden nesile aktarılmasına yardımcı olur. İşte, kolektif bilincin kaynağını aldığı sanatlardan birisi de gücünü hikâyelerden alan Tiyatro’dur.

Bazen acı, bazen tatlı; bazen hüzünlü, bazen sevinçli; bazen eleştiren bazen birleştiren hikâyelerdir bunlar. Ama hep insana ait, insanca hikâyeler. Zaman içinde tiyatro, yöntemini, biçimini, aracını değiştirdi ama hikâyeler hep var oldu. Bizi öfkemiz, hırslarımız, ikiyüzlülüğümüz ve adaletsizliğimizle yüzleştirerek kendimizi temize çekmemize yardım etti, ediyor ve edecek…

Bugün dünyadaki hemen hemen tüm ülkelerin inanılmaz bir hızla içine düştükleri bu kaotik ortamda, tiyatronun anlattığı ve anlatacağı hikâyelere çok ihtiyacımız var. Çünkü:

Ruhlarımız yoruldu…

Yüreklerimizdeki sevgi azaldı…

Akıllarımız tutulmaya başladı…

Öleni-öldüreni, sürüleni-süreni, yok edileni-yok edeni ve tüm bunların nedenlerini anlamakta zorluk çekiyoruz. Ama kaçış yok! Bu kaotik şartlar altında dahi hayat yaşanacak, oyunlarımız perdelerini açmaya devam edecek. Belki de bu yüzden Shakespeare bütün dünyayı bir sahneye ve bütün insanları da oyunculara benzetmiştir; sahneyi, dünyaya değil…

İşte tam da bu noktada daha fazla sarılmalıyız TİYATROYA…

Üretmeye mecburuz. Yani yazmaya, oynamaya, sahnelemeye, kısacası tüm gücümüzle hikâyelerimize sahip çıkmaya mecburuz. Çünkü bizi birbirimize yaklaştıracak ve duygularımıza dokunarak ruhlarımızı iyileştirecek hikâyeler yine tiyatronun içinde var.

Tiyatro bizim en insani sığınağımız. Etrafta fırtınalar koparken içinde bulunmaktan huzur duyacağımız, birbirimize olan sevgimizi paylaşacağımız ve ortak değerlerimizi daha güçlü bir şekilde savunabileceğimiz bir sığınak…

İşte, bugün Tiyatro’nun iyileştirici gücüne her zamankinden daha çok ihtiyacımız var.

Dostoyevski, “Anlatılacak bir hikâyen yoksa sen o yaşadığına yaşam diyebilir misin?” der. Anlatacak hikâyelerinizin ve açılacak perdelerinizin hep var olması dileğiyle…

Haydi, gidin ve perdelerinizi açmaya hazırlanın!

* 2017 Dünya Tiyatro Günü Ulusal Bildirisi 

Prof. Dr. Merih TANGÜN

Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Tiyatro Ana Sanat Dalı Başkanı

Yazı, tiyatrodunyası.com‘dan alınmıştır.