Elinde kağıt mendillerle dolmuş ve otobüslerden inen insanların arasında geziniyordu. Üzerinde kendisine büyük gelen ama giyilmekten eskimiş bir pantolonla, siyahtan griye dönmüş yer yer yırtık bir tişört vardı. Minicik, esmer ellerini uzatıp, “Selpak ister misiniz? Selpak ister misin abla?” deyip duruyordu.

Resim: Neşe Engin

Kimisi hemen para çıkarıp alıyor, kimisi bozuğum yok deyip geçiyor, kimisi görmezden geliyor, kimisi de dokuz yaşında bir çocuğun çalışmasını onaylamadığını gösteren bakışlar atıyor ya da üzüntüsünü belli etmek için yüzünü buruşturup geçiyordu. Durup, “Çocuğum sen okula gitmiyor musun?” diye soranlar olurdu bazen. Mesut böyle durumlarda uzaktan izleyen babasının bakışları altında kısa cevaplar verirdi.

Bugün çok önemli bir görevi vardı ve onu halletmesi şarttı. Fark ettirmeden etrafına bakıyor, kendisini gözetleyen babasını kolluyordu. On dört yaşındaki ablası Songül’ü geçen sene kırk yaşında bir adamla evlendirmişlerdi ve hiç arkadaşı yoktu. En büyük hayali kilitli bir defterinin olmasıydı.

Resim: Neşe Engin

On iki yaşındaki ağabeyi Metin ise iki sene önce çalıştığı tekstil fabrikasındaki pres makinesinde iki kolunu kaybetmişti. Aslında insan uzvu görünce makinenin otomatik olarak durması gerekiyordu, fakat üretimin yavaşlamaması için patron aletin bu özelliğini bilerek bozmuştu. Bu olay esnasındaki kan kaybından dolayı beyninde de ufak bir hasar oluşmuştu. Çalışacak durumda değildi. En büyük hayali bir paket çikolataydı. Daha önce işyerindeki patronun oğlunun elinde gördüğü bir marka vardı ve bundan Mesut’a tüm ayrıntılarıyla defalarca, ağzının suyu akarak bahsetmişti.

Mesut, defteri hemen meydanı geçince köşedeki kırtasiyede bulmuştu ve kırtasiyenin iki yanında bakkal vardı. Defter ve çikolata için on dört lira gerekiyordu. İki defa babasına paranın bir kısmını kaybettiğini söylemiş, yediği dayağa razı olmuştu. Şimdi karşılığında cebinde tam on dört lirası vardı ve sadece babasının oradan ayrıldığı on dakikaya ihtiyacı vardı.

Saatler geçiyor, babası bir yere ayrılmıyordu. Günlerden 23 Nisan, Pazartesiydi. Cuma olsa camiye gitme ihtimali vardı. Köşede bekçi gibi oturmuş, Mesut’tan gözünü ayırmıyordu. Kendisinden selpak isteyen yaşlı bir amca bozuk paralarını sayarken, babasının kıpırdandığını görüp heyecanlandı. Adamın gitmesini bekleyip işaret etti babası. Camiye, tuvalete gidiyordu. Mesut’un kalbi hızla atmaya başladı. Eğer büyük tuvaletini yapacaksa Mesut tam da gerekli zamana sahip demekti, ama küçük yapıp Mesut’tan önce dönerse yanmıştı.

Babası gözden kaybolur kaybolmaz, sağına soluna hızlıca baktı ve düşünmeden koşmaya başladı. Meydana çıkan merdivenleri ikişer ikişer tırmanıyordu. Meydanda 23 Nisan kutlamaları sebebiyle coşkulu bir kalabalık vardı. Abartı hareketler yapıp dikkat çekmeden yürümeye başladı. Gördüğü herkes onu tanıyabilir, babasına şikâyet edebilir, ensesinden tutup “Nereye bakalım?” diyebilir gibi geliyordu. Korkuyordu ama bu görevi tamamlamaya kararlıydı.

Ellerinde küçük bayraklar olan neşeli çocuk gruplarının arasından geçiyordu. Bazı grupların başlarında öğretmenler vardı ve çocuklarla hep bir ağızdan şarkılar söylüyorlardı.

“Sanki her tarafta var bir düğün
Çünkü en şerefli, en mutlu gün
Bugün23 Nisan
Hep neşeyle doluyor insan!”

Onların hemen karşısında küçük bir grup ellerinde pankartlarla slogan atıyorlardı. Üzerlerinde “ÇOCUK İŞÇİLİĞİNE SON”, “ÇOCUKLAR PARA KAZANMAK YERİNE, OKULA GİTMELİDİR”, “ÇOCUKTAN GELİN OLMAZ!”, “OYUN BİTTİ” yazan pankartlara çarpıp duruyordu.

İki grubun arasından sıyrılarak ilerlemeye çalışıyor, kalabalık yüzünden koşamıyordu. İnsanlara kendisini çok fark ettirmemeye çalışarak, aralardan yürüdü. Sonunda meydanın diğer tarafına varmıştı. Derin bir nefes alıp, kırtasiyeye doğru koşmaya başladı. Hızla içeri girip daha önce rafta gördüğü defteri işaret etti. Adam defteri raftan alıp, poşete koydu.

“Poşete gerek yok!”

Defteri tişörtünün içinde saklayacaktı ve poşet gibi ses çıkaran bir şeye saramazdı. Kalan iki lirayı alıp bakkala girdi. Eğer o an onu görseydiniz, yasadışı bir şeyler aldığından emin olabilirdiniz. Doğru çikolatayı bulması gerekiyordu, ama zamanı kalmamıştı. Kapakların önlerine hızlıca bakıp aradığı markayı buldu. Altında No: 1 yazması gerekiyordu. Çünkü bu çikolata bir numaraydı. Türkiye’de mi, yoksa dünyada mı bir numara bilmiyordu, umurunda da değildi.

Çikolatayı alıp, parayı verdiği gibi meydana doğru koşmaya başladı. Babasının tuvalette biraz uzun kalması için içinden dua ederek merdivenleri tırmandı. Meydandaki insanlar olmasa çoktan dönmüştüm, diye düşünerek insan kalabalığının arasına daldı. Nefes nefeseydi ve terden sırılsıklam olmuştu.

Cemile Özyakan

Hacettepe Üniversitesi İngiliz Dilbilimi Bölümü’nden 2006 yılında mezun olduktan sonra İstanbul’da özel bir okulda İngilizce öğretmenliği yapmaya başladı. Ancak çocukluğundan beri yazdığı ve bunu bir iş olarak yapmayı hayal etmiş olduğu için öğretmenliğin yanı sıra 2007 yılında çocuk kitapları çevirmeye başladı. Taynikma, Bizim Okul Hortladı ve Avatar gibi serilerin çevirilerini yaptıktan sonra Aklından Bir Sayı Tut gibi yetişkin kitapları çevirmiştir.

İstanbul Üniversitesi Kadın Çalışmaları Bölümü’nden dersler almış, burada Edebiyat ve Toplumsal Cinsiyet ve Medya’da Cinsiyetçi Dil üzerine yoğunlaşmıştır. Tüm bunları yaparken yazmaya devam etmiştir. Notos, Başka Peron ve www.edebiyathaber.net gibi edebiyat mecralarında kitap tanıtımı/eleştirisi, fikir yazıları ve öyküleri yayımlanmaktadır. Bugünlerde yeni bitirdiği romanının yayımlanma süreciyle ilgilenmekte ve öğrencilerinden aldığı ilhamla öyküler yazmaya devam etmektedir.